اعوذو بالله سمیع العلیم من الشیطان لعین الرجیم – بسم الله الرحمن الرحیم
خانمها و دختران نخبه، بانوان قدرتمند ایرانِ زمین – سلام و احترام.
امروز من اینجا میایستم نه فقط بهعنوان رئیس انجمن ملی نخبگان ایران، بلکه بهعنوان صدای هزاران زن ایرانی که پتانسیلِ واقعیِ مدیریتی و تصمیمگیری دارند، اما در ساختارهای قدرت دیده نمیشوند.
اجازه بدهید سخنم را با عدد شروع کنم؛ نه با شعار، نه با احساس.
بر اساس آمارهای بینالمللی، بیش از ۶۰ درصد فارغالتحصیلان دانشگاهی ایران دختران و زنان هستند.
در بسیاری از رشتههای علوم پایه، پزشکی و مهندسی، دختران و زنان ایرانی جزو برترینها هستند.
اما وقتی به میزهای تصمیمسازی و مدیریتی کشور نگاه میکنیم، این عدد ناگهان ناپدید میشود.
سؤال ساده ، اما دردناک است: این زنان کجا میروند؟
واقعیت تلخ این است: زنان ایرانی وقتی از مرز عبور میکنند، دیده میشوند.
نه بهخاطر تغییر توانایی، بلکه بهخاطر تغییر ساختار، تغییر دیدگاه مسئولین و توجه دیگر کشور ها به توانایی ها و شایسته سالاری ها به جای توجه به جنسیت گرایی در واگذاری مسئولیت.
امروز زنان ایرانیتبار را میبینیم که: در ساختارهای دولتی کشورهای دیگر تصمیمسازند
- در مدیریت شهری اروپا نقش دارند
- در دانشگاهها و مراکز علمی جهان مرجعند . نه با سهمیه؛ بلکه با شایستگی.
نمونهها روشناند :
وقتی ایران دختران و زنان دانشمند و استادان برجسته ای مثل :
- مریم میرزاخانی – ریاضیدان برجسته، اولین زن و اولین ایرانی برنده مدال برترین جایزه ریاضیات جهان
که دنیا برایش ایستاد، اما ما هنوز از او بهعنوان «استثنا» یاد میکنیم.
- پروفسور فِریناز کوشانفر – استاد مهندسی برق در دانشگاه رایس آمریکا، و مخترع برتر قرن ۲۱ در حوزه تراشههای نوآورانه.
- پروفسور مونا جراحی – استاد مهندسی الکترونیک در دانشگاه میشیگان با تقدیر از کاخ سفید.
- پروفسور رکسانا مصلحی – استاد اپیدمیولوژی ژنتیک در دانشگاه ایالتی نیویورک، با دریافت دو بار جایزه NIH .
- پروفسور آزاده تبازاده – دانشمند برتر ناسا در حوزه علوم شیمی فضایی.
- پروفسور پردیس ثابتی – یکی از ۱۰۰ نابغه برجسته جهان از دید Harvard.
- مهندس انوشه انصاری – اولین زن فضانورد به ایستگاه فضایی بینالمللی.
- شیرین عبادی – دارای جایزه نوبل صلح برای دفاع از حقوق بشر و زنان.
- الیزابت آزیزی – دانشمند برجسته علوم زیستپزشکی و استادبرتر، در دانشگاههای معتبر آمریکا.
- زهرا شاهمهری – رییس آزمایشگاه هوشمند اطلاعات در دانشگاه سوئد.
- مریم عظیمی هاشمی – مهندس ایرانی در شرکت اپل؛
- ماریا خرسند – دانشمند IT و مخترع تکنولوژی بلوتوث
- میترا حجازیپور – استاد بزرگ شطرنج؛
یا دانشمندانی همچون سارا تبریزی ، دیپلماتی مثل: مورا نامدار، و مدیران زن ایرانی درشرکت گوگل، و دیگر مراکز تحقیقاتی و دولتهای جهان.
را دارد ، و از آنها استفاده نمیکند، خاک کشور را ترک کرده و دیگر کشورهای دنیا میزبان آنها خواهد بود.
پس اجازه بدهید رک بگویم:
مسئله زنان در ایران، توانمندی نیست؛ مسئله، بیاعتمادی ساختاری است. ،
در کشورما به زنان اجازه حضور میدهند، اما قدرت تصمیم نمیدهند.
در کشور ما ، برابری حقوق بین زن و مرد فقط یک شعار است و از زنان و دختران ایرانی هست فقط در همایش ها یاد میشود ، نه در مسئولیت ها و پست های تصمیم گیری. این یعنی اتلاف سرمایه ملی.
کشوری که نیمی از مغزهایش به حاشیه رانده شوند، نمیتواند ادعای توسعه پایدار داشته باشد؛ حتی اگر بهترین شعارها را بدهد.
و اینجا باید جنجالی حرف زد:
ما از «حضور نمادین زنان» عبور کردهایم. انجمن ملی نخبگان کشور، جایگاه واقعی دختران و زنان ایرانی در تصمیمسازی را فریاد میزند.
زن نخبه، ویترین همایش نیست./ زن نخبه، عکس یادگاری نیست. / زن نخبه، سهمیه نیست. / زن نخبه، شریک در تصمیم گیری مدیریت کلان کشور است. و اگر این شراکت شکل نگیرد، اسمش توسعه نیست؛ اسمش عقبماندگی برنامهریزیشده است.
مطالبه ما از دولت و حاکمیت روشن است:
- در واگذاری پست ها و مسئولیت ها ، شایستگی را معیار کنید ، نه جنسیت ، شایستگی در انتخاب ملاک باشد.
- دختران و زنان نخبه را وارد طراحی سیاستها کنید، نه فقط اجرا
- سهم واقعی زنان در مدیریت و تصمیمسازی را شفاف اعلام کنید
چون اگر امروز زنان نخبه را جدی نگیریم، فردا همچنان افتخاراتشان را در اخبار کشورهای دیگر خواهیم خواند.
بانوان عزیز:
همانطور که میدانید بر اساس آخرین سرشماری آمار جمعیت ایران حدود 000/417/92 نفر است ، که از این جمعیت حدود 000/950/46 نفر مردان و 000/470/45 نفر را زنان و بانوان تشکیل میدهند , این یعنی حدود 50 % از جمعیت کشور را مردان ، و 50% جمعیت کشور را زنان تشکیل میدهند ولی آیا به همین نسبت پست های مدیریتی به بانوان و دختران سرزمینم واگذار شده است؟؟
آیا نباید 50% صندلی های مجلس شورای اسلامی به زنان تعلق داشته باشد؟
آیا نباید 50% از وزرا را خانم ها و دختران جوان نسلZ تشکیل دهند؟
آیا نباید 50% پست های مدیریتی در کشور به دست بانوان جوان باشد؟
چرا عدالت اجتماعی در کشور شکل نگرفته و زنان و دختران سرزمینم به جایگاه واقعی شان نرسیده اند. چرا؟
چرا مدیری که توان تصمیمگیری ملی دارد، نمیتواند از میان زنان انتخاب شود؟
چرا دختران نخبه ی ما ، که در دانشگاهها رتبههای اول را کسب میکنند، در کابینهها حضور ندارند؟
چرا زنان و دختران ، در سطوح بالای مدیریتی و تصمیمگیری سهم واقعی ندارند، در حالی که در دقت، ظرافت، پشتکار، شجاعت و مدیریت بحران از خیلی مردها، برتری دارند؟
وقتی زنان ما در تحصیلات عالی، رتبه جهانی دارند، و از مردان جلو میزنند، چرا در ردههای مدیریتی کشور سهمی ندارند ؟
وقتی زنان ما در دانشگاهها و تحقیقات علمی مایه افتخار کشورند، چرا در سطوح سیاسی و اجرایی، نمایشی از همان توان دیده نمیشود؟
این سوالها را امروز با افتخار مطرح میکنیم، چون امروز انجمن ملی نخبگان قصد دارد، صدای یک نسل از زنان نخبه ایران باشد..
ما فقط خواهان فرصت هستیم ، فرصتِ توانمند بودن، تصمیمگیری، مشارکت واقعی، و ساختن یک ایران بهتر با حضور دختران و زنان نخبه و جوان ، در تمام سطوح.
و اجازه بدهید این بخش را بدون تعارف بگویم:
اگر ساختار رسمی کشور نمیخواهد یا نمیتواند از زنان نخبه استفاده کند، انجمن ملی نخبگان سکوت نخواهد کرد.
ما آمدهایم:
- اسامی زنان نخبه را شفاف کنیم
- ظرفیت آنها را مستند کنیم
و از دولت بخواهیم توضیح دهد چرا از این ظرفیت استفاده نمیکند
این فقط مطالبه زنان نیست؛ این مطالبه آینده ایران است.
بانوان عزیز در پایان مراسم همکارانم میتوانند شما را برای به عضویت درآوردن در انجمن ملی نخبگان راهنمایی کنند.
و جمله آخر را عمداً تند میگویم:
یا دختران و زنان جوان نسل Y و Z نخبه را وارد بازی کنید، یا مسئولیت عقبماندگی را بپذیرید.
دیگر دوره سکوت تمام شده.
به افتخار خودتون و تمام دختران و بانوان ایرانی ایستاده قیام کنید و یک دقیقه تشویق کنید.
